Waarom vrouwen zwijgen in de (katholieke) kerk en in veel kerkmuziek. articles home 2003-09-02
Het zwijgen van de vrouw in de katholieke kerk heeft een argumentatie ontleend aan de bijbel. De apostel Paulus geeft in het Nieuwe Testament in zijn eerste brief aan de christenen van Korintiërs regels voor de religieuze bijeenkomsten. Over de rol van de vrouw daarin is hij duidelijk:
|
34 mulieres in ecclesiis taceant non enim permittitur eis loqui sed subditas esse sicut et lex dicit domi viros suos interrogent turpe est enim mulieri loqui in ecclesia Vulgata |
Zoals in alle gemeenten der heiligen 34 de vrouwen in uw bijeenkomsten moeten zwijgen. Het is hun niet toegestaan het woord te nemen; zij moeten ondergeschikt blijven, zoals trouwens de wet het voorschrijft. 35 Willen zij iets uitgelegd hebben, dan moeten zij het thuis aan hun man vragen; het past nu eenmaal niet voor een vrouw in de gemeente het woord te voeren Willibrord Vertaling (I Cor.14: 34,35) |
De Rooms-Katholieke kerk heeft deze regel strikt overgenomen met verregaande consequenties voor de kerkmuziek: die werd daardoor het vrijwel exclusieve domein van mannen (alten, tenoren en bassen) en jongens (sopranen en alten).
Maar niet in alle katholieke musica sacra is de vrouw uitgesloten. Er een namelijk een interessante uitzondering: het repertoire dat specifiek werd geschreven voor de koren van de vrouwenkloosters.
Pas vanaf de reformatie konden vrouwen meezingen in de niet-katholieke kerken.